Αρχαϊκή εποχή (7ος – 6ος αιώνας π.Χ.):

Η εποχή αυτή σηματοδοτείται από μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις. Η αγροτική οικονομία, η ναυτιλία, το εμπόριο και η βιοτεχνία αναπτύσσονται.

Στη γλυπτική τον 7ο αιώνα π.Χ. Κυριαρχεί η Δαιδαλική πλαστική. Οι πλαστικές μορφές οργανώνονται με βάση τον κατακόρυφο και τους οριζόντιους άξονες, αποκτούν όγκο, ύψος και μάζα. Η δαιδαλική τεχνοτροπία, εντούτοις, διακρίνεται στο πρόσωπο. Οι οφθαλμοί είναι αμυγδαλωτοί και μεγάλοι, το περίγραμμα του προσώπου τριγωνικό ή τραπεζιόσχημο, ενώ η κόμη αποδίδεται σαν άκαμπτη περούκα, επηρεασμένη από αιγυπτιακά αγάλματα· είναι γνωστή με τον όρο “οροφωτή φενάκη”. Οι μορφές φαίνονται έτοιμες να μιλήσουν και να κινηθούν.

Οι γυναικείες μορφές φορούν πέπλο ζωσμένο σφιχτά στη μέση και ένα είδος μπέρτας στους ώμους, το επίβλημα, στερεωμένο στο λαιμό με περόνη ή αλυσίδα.

Οι Κούροι, οι ανδρικές φιγούρες, είναι ορθοί, γυμνοί νέοι, με χέρια τεντωμένα και κολλημένα στα πλευρά, με σφιγμένες γροθιές και το αριστερό πόδι μπροστά· τα μαλλιά είναι μακριά και τα περιβάλλει ταινία δεμένη με τον κόμβο του Ηρακλέους (το “Ηράκλειο άμμα”).

Στον 6ο αιώνα η αρχαϊκή πλαστική διατηρεί τον τύπο του Κούρου και της Κόρης. Τα αγάλματα είναι μετωπικά, δισδιάστατα, με απόδοση ανατομικών λεπτομερειών, σχηματοποίηση, διακοσμητικότητα (βόστρυχοι σα ρόδακες, θηλές σαν αστερίσκοι) και το περίφημο “αρχαϊκό μειδίαμα”, που ζωντανεύει την έκφραση όλων των ανθρώπινων μορφών της αρχαϊκής εποχής και το οποίο σβήνει με την έλευση του 5ου αιώνα π.Χ.


Αρχική

Επόμενη